Wat een verademing…

Een nieuwe relatie. Of nee, zo gaan we het nog niet noemen. Ik ben bang om er een label aan te hangen, misschien dat het te hard zal doorwegen. Het maakt in principe ook niets uit. We zijn allebei gelukkig, hebben tonnen fun. En als het niet uitdraait in een relatie hebben we allebei toch mooie dingen waaraan we kunnen terugdenken.

Eindelijk weer gelukkig, eindelijk weer mezelf.

Nu pas begin ik te beseffen hoe destructief mijn vorige relatie voor mij was. Waarom liet ik mij zo doen?  Hoe is het in hemelsnaam zo ver kunnen komen?

Ik heb iemand nieuw in mijn leven. En hij blijft me verrassen. Geen vragen waarop ik niet wil antwoorden. Geen gesleur aan mij om dingen te zeggen die ik eigenlijk helemaal niet wil zeggen. Geen handboek waarin staat wat de juiste manier van leven is en oh wee als je je niet aan de regels houdt! Wat een verademing…. Hij doet nergens moeilijk over. Is zeer begripvol.  En oke, ook zeer aantrekkelijk

Zo een nuchter persoon. Ik ben een beetje bang dat hij te nuchter voor mij is, te normaal. Geen drama. Ooit heb ik wel al eens het gevoel gehad dat ik de drama precies opzoek. Maar dit went snel!

Eindelijk besef ik dat mijn vrienden gelijk hadden. Maar hoe moeilijk is het niet om te zien hoe fout een relatie voor je is als je er midden in zit. Afstand nemen gaat dan niet. En meestal ben je er zelf ook nog van overtuigd dat dit het absoluut wél is voor jou. En dat al de anderen ongelijk hebben! Vreselijk is het om achteraf te beseffen dat je het helemaal fout had.

Het is tijd dat ik heb weggegooid

Oke, je leert er altijd wel iets uit. Maar so what! Zou je niet zoveel meer leren uit een goede relatie? Ik denk dat als je in een relatie zit en je merkt dat je voortdurend ruzie hebt, of dat je allebei overtuigd bent dat je andere dingen wilt in het leven dat je misschien moet ophouden met proberen om samen te blijven. Het leven is te kort!

Er is (volgens mij) maar één soort goede relatie en dat is een relatie waarin dat je beide gelukkig en tevreden bent.