BikiniHEL

Er is natuurlijk ook een negatieve kant aan een reis naar de zon. Oh ja. Bikini’s!! Brrrrr!

Ik heb het uitgesteld zo lang ik kon ,maar afgelopen zaterdag ben ik dan toch maar geweest. Ik denk dat ik wel tien verschillende soorten in het pashokje gegijzeld hield. Want geef toe, ééntje vinden die je lijf niet erger maakt dan dat het al is, is niet evident!

Alle kleuren had ik mee, en ook alle modellen. Ik kwam er al snel achter dat als je nogal een poep hebt zoals ik, je zeker geen broekjes met lintjes aan de zijkanten moet proberen. Oh help, wat een horror!

En hoe zit dat met die spiegels en het licht in die pashokjes. In alle andere kledingwinkels zorgen ze er mooi voor dat het licht gedempt is en dat de spiegels vermageren. Maar oh nee, niet in de Hunkemöller daar lijkt het wel alsof ze TL-licht gebruiken en spiegels uit één of ander spiegelpaleis zodat je elk putje en vetrolletje tot in detail kan observeren. Ik vraag me af waarom je daar niet vaker vrouwen gillend naar buiten ziet lopen.

Daar sta ik dan… ik heb echt een bikini nodig, dus ik moet wel één kiezen, maar de persoon die me aankijkt vanuit de spiegel rolt met haar ogen terwijl ze nee schudt met het hoofd.

Zon graag!

Deze winter blijft maar aanslepen. Het blijft koud, grauw en grijs. Ik kan me best inbeelden dat voor mensen die het moeilijk hebben deze winter echt er nog een ferme sneeuwschep boven op doet.

Ik heb het er ook moeilijk mee. Dàt in combinatie met werk zorgt ervoor dat ik echt op het einde van mijn kunnen ben. Ik moet echt zon hebben, ik snak ernaar als nooit tevoren. Het feit dat ik vorig jaar geen vakantie heb gehad heeft er misschien ook iets mee te maken maar ik ben echt op.

Wachten op de zomer is geen optie. Krijgen we überhaupt wel een zomer? Nee, ik wil weg!

En weg zijn we! Vrijdag vliegen we er een weekje tussenuit naar Sharm El Sheik in het zonnige Egypte. Het Sunrise Island Garden Resort hotel heeft ons hartje veroverd, maar het is uiteindelijk toch vooral de temperatuur die ons over de streep trekt. Ik kan niet wachten, ik ben nu al aan het denken welke kleedjes en rokjes ik ga meenemen. Het liefst van al vertrek ik gewoon nu! Deze drie dagen die ik nog moet werken voelen aan als drie weken.

Ik kan niet wachten tot ik het zonnetje op mijn huid voel. En het beste van al is, ik ga met mijn liefje! Zoveel dagen achter elkaar zijn we nog niet samen geweest. Ik weet nu al dat het zalig wordt.

Zwanger?

De laatste tijd kan ik aan niets anders meer denken. Overal zie ik zwangere vrouwen, baby’s …. de biologische klok slaat precies helemaal op hol.

We zijn nog maar net twee maanden samen. We wonen nog niet eens bij elkaar, hoewel we natuurlijk voortdurend samen slapen. Maar toch zou ik het echt niet erg vinden moest ik nu zwanger zijn. Sterker nog, ik zou zelfs blij zijn. Ik weet niet wat ik heb. Dit heb ik nog nooit meegemaakt. Ik ben zelfs nooit zeker geweest of ik wel kinderen wou. Wat ik nu voel staat in zwaar contrast daar tegenover.

En het sterkste van al is. Hij freakt daar niet over! Hij wil zelf graag een baby!

In mijn dromen heb ik een buikje en alles. Ik heb ook het gevoel dat alles wel goed zou komen. Moest ik zwanger zijn, dan zou alles wel in zijn plooi vallen. Waar ik nu woon mag ik niet wonen met een baby. Sowieso zou ik dus moeten verhuizen. Dan moeten we wel beslissen of we in Brussel of in Antwerpen gaan wonen, of ergens tussen in. Het voelt gewoon zo goed aan. Ik kan mezelf niet meer voorstellen zonder hem.

Oh ik weet het. We zouden beter wachten. We zijn nog jong, moeten nu genieten van onze vrijheid,… Maar wat kan je doen tegen zo een gevoel. En is het niet belangrijker om de tekens te volgen?

Ik stop met hier te bloggen

Dit is (voorlopig) mijn laatste berichtje. Ik wil er niet meer mee doorgaan. De reden daarvoor wil ik liever ook niet zeggen.

Ik blijf uiteraard sommige van jullie hun blogje wel volgen. Misschien start ik wel een andere blog, maar dan anoniem.

Ik wil iedereen nog bedanken die het de moeite vond om de tijd te nemen om mijn blogje te lezen en natuurlijk ook voor de motiverende comments.

Ik heb er alvast veel uit geleerd.

Liefs Natalie

Nagelnieuws

Het gaat verrassend goed! Ik voel me al dadelijk meer vrouw nu ik een wit randje heb. Toch vreemd dat zoiets kleins zo een impact kan hebben op de manier waarop je naar jezelf kijkt.

Ik kan het ook niet laten om van elke gelegenheid gebruik te maken om met mijn “nieuwe nagels” te pronken. Niemand kan er aan ontkomen, bij de minste stilte in een gesprek worden de vingers al snel onder de neus van mijn gesprekspartner geduwd! Ik weet niet of het mijn brede smile is waardoor mensen enthousiast reageren of omdat ze effectief onder de indruk zijn van mijn mirakels. I don’t care!

Ik ben trots op mezelf.

Ik ben ook aan het denken om ze ééns in de verf te zetten. Maar dan zou ik mijn wit randje niet meer zien! Ik hou er nog teveel van om ze al te gaan verstoppen. Ik denk ook dat het ‘zien’ groeien mij blijft motiveren om mijn vingertjes uit mijn mond te houden. Voorlopig dus nog puur natuur…

Wat een verademing…

Een nieuwe relatie. Of nee, zo gaan we het nog niet noemen. Ik ben bang om er een label aan te hangen, misschien dat het te hard zal doorwegen. Het maakt in principe ook niets uit. We zijn allebei gelukkig, hebben tonnen fun. En als het niet uitdraait in een relatie hebben we allebei toch mooie dingen waaraan we kunnen terugdenken.

Eindelijk weer gelukkig, eindelijk weer mezelf.

Nu pas begin ik te beseffen hoe destructief mijn vorige relatie voor mij was. Waarom liet ik mij zo doen?  Hoe is het in hemelsnaam zo ver kunnen komen?

Ik heb iemand nieuw in mijn leven. En hij blijft me verrassen. Geen vragen waarop ik niet wil antwoorden. Geen gesleur aan mij om dingen te zeggen die ik eigenlijk helemaal niet wil zeggen. Geen handboek waarin staat wat de juiste manier van leven is en oh wee als je je niet aan de regels houdt! Wat een verademing…. Hij doet nergens moeilijk over. Is zeer begripvol.  En oke, ook zeer aantrekkelijk

Zo een nuchter persoon. Ik ben een beetje bang dat hij te nuchter voor mij is, te normaal. Geen drama. Ooit heb ik wel al eens het gevoel gehad dat ik de drama precies opzoek. Maar dit went snel!

Eindelijk besef ik dat mijn vrienden gelijk hadden. Maar hoe moeilijk is het niet om te zien hoe fout een relatie voor je is als je er midden in zit. Afstand nemen gaat dan niet. En meestal ben je er zelf ook nog van overtuigd dat dit het absoluut wél is voor jou. En dat al de anderen ongelijk hebben! Vreselijk is het om achteraf te beseffen dat je het helemaal fout had.

Het is tijd dat ik heb weggegooid

Oke, je leert er altijd wel iets uit. Maar so what! Zou je niet zoveel meer leren uit een goede relatie? Ik denk dat als je in een relatie zit en je merkt dat je voortdurend ruzie hebt, of dat je allebei overtuigd bent dat je andere dingen wilt in het leven dat je misschien moet ophouden met proberen om samen te blijven. Het leven is te kort!

Er is (volgens mij) maar één soort goede relatie en dat is een relatie waarin dat je beide gelukkig en tevreden bent.

Een nieuw begin…

De laatste rook glijdt over zijn lippen en verdwijnt in de nacht. De deur gaat open, hij komt weer naar binnen. Alles rondom mij wordt stil, het is net alsof hij en ik in één rechte lijn met elkaar verbonden zijn. De tijd lijkt te vertragen, mijn adem wordt zwaar. Hij komt op me af. Zit mijn haar nog goed? Kleeft mijn nieuwe rode lipgloss niet aan mijn tanden? Rustig, kalm blijven. Niet te hard wriemelen. Lachen. Alles onder controle, zelfzekerheid uitstralen! Maar mijn lichaam schreeuwt vanbinnen! Mijn hart bonst in mijn keel, het kriebelt zelfs tot in mijn kleine teen. Dit is mijn kans, als ik het nu niet doe ga ik waarschijnlijk de hele avond spijt hebben. De hele avond, misschien wel heel mijn leven. Rustig blijven. Geen drama maken.

Wat ga ik zeggen, oh ik heb een hekel aan de cliché openingszinnen. Wat een afknapper. Dat mag ik niet doen. Hij komt dichter. Snel verzin iets!

Opeens een knal…   ik knijp mijn ogen dicht….

Ik voel hoe zijn lippen de mijne raken. Er gaat vanalles door me heen. De zenuwen gieren door mijn lijf. Ik zie vuurwerk en hoor mensen juichen.  Wat een begin van het nieuwe jaar…

Twee weken en half :-) niet nagelbijten!

Het gaat nog steeds goed! Ik denk zelfs dat ik binnenkort voor een manicure kan gaan. Dat zou de eerste keer ooit zijn! Ja, het zal anders ook wel mogelijk geweest zijn, maar dan was er waarschijnlijk weinig van te maken.

P.S. ik hou van mijn wit randje

Sproeten, één van de zeven schoonheden?

Het is één van de zeven schoonheden zei mijn moeder altijd en ze had gelijk. Het staat in het lijstje op de vijfde plaats te pronken. Maar wie heeft dat lijstje opgesteld? Is dat wel zo betrouwbaar? Is het omdat het in een lijstje gegoten is dat het dat automatisch waar maakt? Het staat geschreven!

Ik moet toegeven, het is niet zo dat ik mij er voortdurend aan stoor dat er sproetjes staan op mijn gezicht. Maar als ik echt mocht kiezen had ik toch liever zo een mooi egaal perzikhuidje gehad. Dat verdient in mijn ogen eerder de vijfde plaats dan deze lichtbruin gekleurde vlekjes.

Toch komen ze in mijn geval ook vaak van pas! Op mijn 26ste word ik nog steeds geplaagd door puistjes, oneffenheden, vlekjes noem maar op. Ik zie elke dag wel weer iets nieuws opduiken. Vreselijk is dat! Mijn sproetjes dienen dan als een soort van camouflage, als ik deze niet zou hebben dan zouden deze dingen nog veel harder opvallen. Dus ja, ik ben zowel gezegend als vervloekt om het zo dramatisch te stellen.

‘De zeven schoonheden‘

1. Blauwe ogen met bruin haar of bruine ogen met blond haar
2. Lange en gekrulde wimpers
3. Moedervlekje links of rechts boven je lip
4. Spleetje tussen de tanden
5. Sproeten
6. Kuiltjes in je wangen
7. Amandelvormige ogen.

Bron: Wikipedia

4 weken op de crosstrainer

En het gaat niet meer zo goed. Vandaar dat ik er ook al even niets meer heb over geschreven.  Met de feesten enzo ben ik bijna niet thuis geweest en ik kan nog wel wat excuses verzinnen.

Maar ik wil terug beter mijn best doen! Ik doe het nog altijd graag en zie het nog altijd zitten. Dus vanaf maandag begin ik opnieuw en ga ik voor dagelijks 25 minuten sporten.

Trouwens mijn boek over het Zone-dieet heb ik helaas nog altijd niet ontvangen. Ik vrees dat ik daarvoor elders op zoek zal moeten gaan.